O ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

Ο Άγιος Σπυρίδων έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου και του γιου του, επίσης αυτοκράτορα, Κωνστάντιου, στα τέλη του 3ου – αρχές του 4ου αιώνα, και για τον βίο του σώζονται αρκετές μαρτυρίες εκκλησιαστικών ιστορικών της βυζαντινής περιόδου, γεγονός που καταδεικνύει και τη σημαντική θέση του στη ζωή της Εκκλησίας. Όπως αναφέρεται σχετικά, ο Άγιος γεννήθηκε στο χωριό Άσσια της Μεσαορίας από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν για την κατά Θεό διαπαιδαγώγησή του.

Continue reading O ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

645 συνολικά, 0 σήμερα

Τί ὀνομάζουμε Τριώδιο

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

Tριώδιο εἶναι τὸ λειτουργικὸ βιβλίο ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ Ὕμνους, Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ Συναξάρια τῆς περιόδου ποὺ προετοιμάζουν τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὸ Ἅγιο καὶ Ἱερὸ Πάσχα. Ἡ περίοδος τῆς προετοιμασίας αὐτῆς, ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Κυριακή του Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ λήγει τὸ ἀπόγευμα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου. Ὁ ὅρος Τριώδιο (ἀπὸ τὶς λέξεις «τρία» καὶ «ὠδὴ») ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Κανόνες τῶν Ἀκολουθιῶν ποὺ περιέχονται σὲ αὐτὸ ἔχουν μόνο τρεῖς ὠδές: τὴν 8η καὶ τὴν 9η πάντοτε, ὕστερα δὲ μία ἀπὸ τὶς πέντε πρῶτες.

Continue reading Τί ὀνομάζουμε Τριώδιο

1,853 συνολικά, 1  σήμερα

Ὁ Γέροντας Παΐσιος γιά τόν ἀγώνα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

gerontas-paisios

-Γέροντα, πῶς θά μπορέσω τήν Σαρακοστή νά ἀγωνισθῶ περισσότερο στήν ἐγκράτεια;

-Οἱ κοσμικοί τώρα τήν Σαρακοστή προσέχουν κατά κάποιον τρόπο τήν ἐγκράτεια, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ μοναχοί πάντα πρέπει νά προσέχουμε. Τό κυριώτερο ὅμως ποῦ πρέπει νά προσέξει κανείς εἶναι τά ψυχικά πάθη καί μετά τά σωματικά. Γιατί, ἄν δώσει προτεραιότητα στή σωματική ἄσκηση καί δέν κάνει ἀγώνα, γιά νά ξεριζωθοῦν τά ψυχικά πάθη, τίποτε δέν κάνει.

Πῆγε μία φορά σέ ἕνα μοναστήρι ἕνας λαϊκός στήν ἀρχή τῆς Σαρακοστῆς καί κάποιος μοναχός του φέρθηκε ἀπότομα, σκληρά.

Ἐκεῖνος ὅμως ὁ καημένος εἶχε καλό λογισμό καί τόν δικαιολόγησε. Ἦρθε μετά καί μοῦ εἶπε:

«Δέν τόν παρεξηγῶ, Πάτερ. Ἦταν βλέπεις ἀπό τό τριημέρι!». Ἄν τό τριημέρι ποῦ ἔκανε ἦταν πνευματικό θά εἶχε μία γλυκύτητα πνευματική καί θά μιλοῦσε στόν ἄλλο μέ λίγη καλοσύνη. Ἀλλά αὐτός ζόριζε ἐγωϊστικά τόν ἑαυτό του νά κάνει Τριήμερο, καί γι’ αὐτό ὅλα του ἔφταιγαν.

-Γέροντα, τί νά σκέφτομαι τήν Σαρακοστή;

-Τό Πάθος, τήν θυσία τοῦ Χριστοῦ νά σκέφτεσαι. Ἄν καί ἐμεῖς οἱ μοναχοί πρέπει συνέχεια νά ζοῦμε τό Πάθος τοῦ Χριστοῦ, γιατί… μᾶς βοηθοῦν σ’ αὐτό κάθε μέρα τά διάφορα τροπάρια, ὅλες οἱ Ἀκολουθίες.

Τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας δίνεται ἡ μεγαλύτερη εὐκαιρία γιά νά ἀγωνισθοῦμε καί νά συμμετέχουμε ἐντονότερα στό σωτήριο Πάθος τοῦ Κυρίου μας, μέ μετάνοια καί μέ μετάνοιες, μέ ἐκκοπή τῶν παθῶν καί μέ ἐλάττωση τῶν τροφῶν, ἀπό ἀγάπη πρός τόν Χριστό.

Ἄν ἀξιοποιήσουμε, ὅσο μποροῦμε, τό πνευματικό αὐτό στάδιο μέ τίς πολλές προϋποθέσεις καί δυνατότητες ποῦ μᾶς δίνονται, γιά νά πλησιάσουμε περισσότερο στόν Ἐσταυρωμένο Χριστό, γιά νά βοηθηθοῦμε ἀπό Αὐτόν καί νά χαροῦμε τήν Ἁγία Ἀνάσταση ἀλλοιωμένοι πνευματικά, ἀφοῦ θά ἔχουμε ζήσει πνευματικότερα τήν Μεγάλη Σαρακοστή.

Εὔχομαι καλή δύναμη τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιά νά ἀνεβεῖτε στόν Γολγοθά κοντά στόν Χριστό, μαζί μέ τήν Παναγία καί τόν Προστάτη σᾶς Ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο, γιά νά συμμετάσχετε στό φρικτό Πάθος τοῦ Κυρίου μας. Ἀμήν.

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, «Περί Προσευχῆς», ἐκδόσεις Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2012, σέλ. 199-200.

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

1,134 συνολικά, 0 σήμερα

Με απαλό τρόπο να βάλουμε στο νου μας τον Χριστό λέγοντας την ευχή

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82

Η νοερά προσευχή γίνεται μόνο από εκείνον που έχει αποσπάσει την χάρι του Θεού. Δεν πρέπει να γίνεται με τη σκέψη, «να τη μάθω, να την καταφέρω, να τη φθάσω», γιατί μπορεί να οδηγηθούμε στον εγωισμό και στην υπερηφάνεια. Χρειάζεται πείρα, λαχτάρα, αλλά και σύνεση, προσοχή και φρόνηση, για να είναι η προσευχή καθαρή και θεάρεστη. Ένας λογισμός, «είμαι προχωρημένος», τα χαλάει όλα. Τι να υπερηφανευθούμε; Δεν έχομε τίποτα δικό μας. Αυτά τα θέματα είναι λεπτά.

Να προσεύχεσθε χωρίς να σχηματίζετε στο νου σας εικόνες. Να μη φαντάζεσθε τον Χριστό. Οι Πατέρες ετόνιζαν το ανεικόνιστον στην προσευχή. Με την εικόνα υπάρχει το ευόλισθον, διότι ενδέχεται στην εικόνα να παρεμβληθεί άλλη εικόνα. Ενδέχεται και ο πονηρός να κάνει παρεμβολές και να χάσομε την χάρι.

Η ευχή να γίνεται μέσα μας με το νου και όχι με τα χείλη, για να μη δημιουργείται διάσπαση και ο νους να πηγαίνει από δω κι από κει. Με έναν απαλό τρόπο εμείς να βάλομε στο νου μας τον Χριστό, λέγοντας απαλά απαλά: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Να μη σκέπτεσθε τίποτα, παρά μόνο τα λόγια «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Τίποτ’ άλλο. Τίποτα. Ήρεμα, με τα μάτια ανοικτά, για να μην κινδυνεύετε από φαντασίες και πλάνες, με προσοχή και αφοσίωση να στρέφεσθε στον Χριστό. Να λέτε την ευχή με τρόπο απαλό και όχι συνέχεια, αλλά όταν υπάρχει διάθεση και ατμόσφαιρα κατανύξεως, η οποία είναι δώρο της θείας χάριτος. Χωρίς την χάρι αυτοϋπνωτίζεσαι και μπορεί να πέσεις σε φώτα και πλάνη και παράκρουση.

Να μη γίνεται η ευχή αγγάρια. Η πίεση μπορεί να φέρει μία αντίδραση μέσα μας, να κάνει κακό. Έχουν αρρωστήσει πολλοί με την ευχή, γιατί την έκαναν με πίεση. Κάτι γίνεται, βέβαια, κι όταν το κάνεις αγγάρια, αλλά δεν είναι υγιές. Ούτε να χρησιμοποιείτε τεχνητούς τρόπους. Δεν χρειάζεται ούτε μικρό σκαμνάκι, ούτε σκύψιμο της κεφαλής, ούτε κλείσιμο των ματιών. Λένε πολλοί: «Κάτσε σ’ ένα μικρό σκαμνάκι, σκύψε και στύψου και συγκεντρώσου». Αλλά πού… Δοκιμάστε να δείτε. Δεν είναι ανάγκη να συγκεντρωθείτε ιδιαίτερα, για να πείτε την ευχή. Δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια, όταν έχει θείο έρωτα. Όπου βρίσκεσθε, σε σκαμνί, σε καρέκλα, σε αυτοκίνητο, παντού, στο δρόμο, στο σχολείο, στο γραφείο, στη δουλειά μπορείτε να λέτε την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», απαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο. Να μη δένεσθε με τον τόπο. Το παν είναι ο έρωτας στον Χριστό. Άμα η ψυχή σας επαναλαμβάνει με λατρεία, με πόθο τις πέντε λέξεις, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», δεν χορταίνει. Είναι λέξεις αχόρταστες! Σ’ όλη σας τη ζωή να τις λέτε. Κρύβουν τόσους χυμούς!»

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

1,218 συνολικά, 1  σήμερα

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

metamorfosis1

Eξι Αὐγούστου σήμερα ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν Θεία Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Προβαλλοντας  αὐτὸ τὸ γεγονός, ἐπιθυμεῖ να ἀποκαλύψει στα ματίᾳ τῶν ἀνθρώπων τὴν πραγματικὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ. Δόξα, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτεται στα ἀνθρώπινα μέτρα καὶ γίνεται γνωστὴ μὲ τὴν ἀνθρωπίνη δυνατότητα. Ἄρα λοιπόν, ἡ θεία Μεταμόρφωση στο Θαβώριο ὅρος ἤταν μερική, γιατὶ ἀπευθυνόταν στους ἀνθρώπους.
Continue reading Η Μεταμόρφωση του Κυρίου

1,444 συνολικά, 0 σήμερα

Περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

Περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Αν ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια, πόσο μάλλον τη μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες. Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι λίγο κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητός της προς τον Θεό και δια των από παλαιά γραμμένων και πραγματοποιημένων σ’ αυτή θαυμασίων.
Continue reading Περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

1,922 συνολικά, 0 σήμερα

Η θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

Η θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

koimhsh_annhs

Η θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είναι μια από τις μεγαλύτερες εορτές του εκκλησιαστικού εορτολογίου, γι’ αυτό άλλωστε και προηγείται νηστεία και προσευχή, ώστε οι Χριστιανοί να προετοιμαστούν, ψυχικά και σωματικά για να την εορτάσουν, όπως θέλει ο Θεός.
Continue reading Η θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

1,243 συνολικά, 1  σήμερα

Κυριακή των Μυροφόρων

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

«Ἠγόρασαν ἀρώματα και λίαν πρωΐ ἔρχονται ἐπί τό μνημεῖον»

myrofores

Αγαπητοί μου αδελφοί. Όλη τη νύχτα άγρυπνες οι άγιες γυναίκες, με την ψυχή πλημμυρισμένη από αγωνία και πόνο. Απέ­ραντη οδύνη και βαθειά ή πληγή στην καρδιά τους, για τον άδικο, θάνατο του αγαπημένoυ τους δασκάλου. Ολόκληρη ή σκέ­ψη είναι κοντά του και από τα μάτια τους θερμά κυλούν δά­κρυα. Πέρασε ή δραματική εκείνη ημέρα του Σαββάτου. Ετοίμασαν τα αρώματά τους για να έλθουν στον τάφο να εκπληρώσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και «νά ἀλείψωσι τόν Ἰησοῦν». Ήταν βαθειά ξημερώματα, «ὄρθρου βαθέως», σαν ξεκίνησαν, με απέραντη θλίψη, αλλά και με ανυποχώρητη απόφαση. Τίποτε άλλο δεν συλλογίζονται πα­ρά την άπειρη αγάπη πού σταυρώθηκε με τόσο μίσος.

Σκιές αμίλητες προχωρούν προς το μνημείο και μονάχα μια δυ­σκολία έρχεται να διακόψει τη σιωπή τους και συζητούν ποιος θα βηθήση να «ἀποκυλίσουν τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου». Με αυτή την ανησυχία έφτασαν στον τάφο και διαπίστωσαν πώς ό λίθος ήταν αποκεκυλισμένος, και ο τάφος κενός, ενώ την ίδια στιγμή ασπροντυμένοι άγγελoι μηνούσαν την Ανάσταση του Κυρίου. Οι στρατιώτες της κoυστω­δίας είχαν φύγει και οι άγγελοι παράγγελναν στις Μυροφό­ρες να τρέξουν πίσω και να ειδοποιήσουν τους Μαθητές ότι «ἀνέστη ἐκ νεκρῶν».

Ήταν ή πρώτη ανταμοιβή στην αγάπη τους, το πρώτο δώρο στην αυταπάρνησή τους. Έγιναν Απόστολοι στους Αποστόλoυς. Με πολλή βιασύνη και με μεγάλη συγκίνηση πήραν τον δρόμο του γυρισμού. Δεν είχαν κάνει μεγάλη απόσταση όταν νέα έκπληξη τις περίμενε. Αυτός ό ίδιος, ό Αναστη­μένος Κύριος, τις συνάντησε και τις προσφώνησε με τον ωραίο χαιρετισμό «χαίρετε». Την πονεμένη καρδιά τους πλημμύρισε ή χαρά της Αναστάσεως. Τον είδαν, τον άκου­σαν και με απερίγραπτη αγαλλίαση και ευγνωμοσύνη προ­σκύνησαν και κατεφίλησαν τα άχραντα πόδια του. Σκηνή θεία, Ιερή, ατίμητη, υπερκόσμια. Ταπεινά και ευλαβικά θα στρέψουμε και εμείς τη σκέ­ψη μας και την καρδιά μας για να εξηγήσουμε και να νιώ­σουμε γιατί ο Κύριος έκανε τόση τιμή στις Μυροφόρες και ποιο είναι το πολύτιμο δίδαγμα πού μας δίδουν με το παρά­δειγμα κα τη ζωή τους. Οι Μυροφόρες γυναίκες τιμήθηκαν τόσο για την πολλή αγάπη και αφοσίωση στο Κύριο.

Η αγάπη, τονίζει η Αγία Γραφή, είναι «κραταιά ως ό θάνατος». Οι άγιες γυναίκες νίκησαν τον φόβο του θανάτου. Ξεπέρασαν τη φυσική αδυναμία της γυναίκας με ηρωϊσμό. Δεν φοβήθηκαν τούς πονηρούς Φαρισαίους, τα αμαρτωλά Συνέδρια, τούς αδί­στακτους άρχοντες. Δεν σκέφτηκαν τούς κινδύνους στο σκοτάδι και στην ερημιά ούτε τούς ληστές ούτε τούς στρα­τιώτες τις κουστωδίας και τον σκληρό ρωμαϊκό νόμο. Αγάπησαν πολύ τον Κύριο και τις αντάμειψε γενναία. Πόνεσαν πολύ και τούς πλημμύρισε από χαρά. Πότισαν τη γη με δάκρυα και ανοίχτηκαν στην ψυχή τους οι καταρράκτες της θείας χάριτος. Έδειξαν αυτοθυσία και βρήκαν στέφανα δόξας. Πέρασαν ώρες αγωνίας και βρήκαν απέ­ραντη χαρά και ευτυχία.

Δεν μπορούσε να υπάρξει ωραιό­τερος χαιρετισμός από την προσλαλιά «χαίρετε». Στις Μυροφόρες απευθύνει το «χαίρετε». Η γυναίκα έ­χει περισσότερη ανάγκη από χαρά για να γίνεται πηγή χαράς. Ή γυναίκα έδιωξε τα χαρά με την πτώση, ή γυναίκα ακούει το «χαίρετε», για να ξαναφέρει την αληθινή και αναν­τικατάστατη χαρά στον πονεμένο κόσμο. Η Παναγία Μητέρα του, πρώτη Μυροφόρα, είχε μεγαλύτερο δικαίωμα να ακούσει το «χαίρετε», για να σβήσει την οδύνη της μάνας, καθώς ή ρομφαία του πόνου είχε ξεσχί­σει την καρδιά της την ώρα του σταυρού. Στάθηκαν κοντά στόν σταυρό του, τον βλέπουν τώρα αναστημένο. Εκείνες έμειναν κοντά στο μαρτύριό του, τώρα χαίρονται την ευλο­γία του.

Στις γυναίκες απλώνει τη χαρά γιατί ή γυναίκα θλίβεται περισσότερο, πονάει και στενάζει. Σε λίγο πού θα συναντήσει τούς Αποστόλους στο υπερώον θα τούς χαιρετίσει με το «εἰρήνη ὑμῖν» Οι άνδρες έχουν περισσότερη ανάγκη από ειρήνη γιατί είναι πολεμικοί, σκληροί και ταρα­γμένοι μέσα στη βιοπάλη, στους πολέμους, στην ακαταστα­σία και την κακία του κόσμου. Απόστολοι των Αποστόλων, Διδάσκαλοι των Διδασκά­λων. Οι άγιες Μυροφόρες θα είναι πάντα ο τύπος και ο κα­νόνας των πραγματικών Μυροφόρων κάθε εποχής. Ηρωϊ­κό παράδειγμα, σωτήριο μάθημα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία όρισε τούτη την Κυριακή, Τρίτη από του Πάσχα, σαν ξεχωριστό και επίσημο τον εορτασμό των Αγίων Μυρο­φόρων γυναικών.

Η Εκκλησία τις τιμά με βαθύ σεβασμό για την αγάπη, την αυταπάρνηση, τον ηρωϊσμό. Ο. Θεός τις δόξασε. Οι γενεές των πιστών τις προσκυνούν, ολό­κληρος ο κόσμος τις θαυμάζει, το Ευαγγέλιο τις εγκωμιά­ζει και η ιστορία τις απαθανατίζει και μένουν πάντα τύπος και υπογραμμός αληθινής αγάπης. Μυροφόρες της αγάπης του Θεού και των ανθρώπων πρέπει, να είναι όλες οι γυναίκες του κόσμου. Αυτή είναι η αγία αποστολή .τους. Εκεί που το καθήκον προστάζει. Να είναι ο ευλογημένος ειρηνικός στρατός πού θα δίνει τη μάχη στην υπηρεσία της αγάπης, εφοπλισμένος με την πίστη στον Αναστημένο Χριστό και με τη βαθειά αγάπη στον πονεμένο άνθρωπο. Γυναίκες, γίνετε Mυροφόρες της αγάπης.

Xαρίσετε στον Σωτήρα και Λυτρωτή την καρδιά σας και διακηρύσσετε το μήνυμα της Αναστάσεως του, Χριστού. Η ζωή είναι πλημμυρισμένη από πόνο και έχει τόση ανάγκη από παρηγοριά, από χαρά. Όλος ο κόσμος είναι γεμάτος από πονεμένους, άρρωστους, απόκληρους, δυστυχισμένους, αδικημένους και κατατρεγμένους. Κάνετε να ανθίσει το γέλιο στα μαραμένα χείλη των ορφανών και απροστάτευτων. Φέρετε τη χαρά στα σπίτια, στους συζύγους, στα παι­διά. Θα είναι τα πολυτιμότερα μύρα ο αγώνας σας να φέρετε ψυχές κοντά στο Χριστό. Κρατήσετε, οι κοπέλλες, ακέραιοι και αμόλυντη την αγνότητά σας και μη πλανάσθε από τις ματαιότητες του κόσμου, από τις ασεβείς διδαχές της άτακτης, της άσωτης και αμαρτωλής ζωής. Τιμήσετε τον εαυτό σας με σεμνότητα.

Η τιμή είναι το πολυτιμότερο μύρο που μπορείτε να φέρετε στο Χριστό. Μή σπάσετε με δυνατή γροθιά το αλάβαστρο της ανθρωπιάς. Η ζωή αξίζει μονάχα στο φως της αρετής και στο δρόμο της αγιότητας. Γυναίκες, ή καρδιά σας είναι πλασμένη να αγαπά και το έργο της καλωσύνης, της φιλανθρωπίας και της ηθικής καθαρότητας είναι στα χέρια σας. Κάνετε την καρδιά σας δοχείο θεϊκής αγάπης και προχωρείτε χωρίς αναβολή και χωρίς δισταγμό στο έργο της μεγάλης αποστολής σας. Ακολουθήστε τις πρώτες Μυροφόρες και φέρετε στο νε­κρό και αποστατημένο κόσμο το μήνυμα της πνευματικής και ηθικής Αναστάσεως. Τρέξετε μαζί με όλες τις ηρωΐδες της αγάπης, όπου υπάρχουν δάκρυα πόνοι και στεναγμοί από τις φτωχικές καλύβες, ως τα λαμπερά ανάκτορα.

Μή χάσετε τον προ­σανατολισμό σας. Οδηγός είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης που «ἀνέτειλε ζωηφόρρς ἐκ τάφου». Διαφορετικά θα παρασυρθείτε από τα ορμητικά και θολά ρεύματα της απιστίας και όλα τα ωραία ιδανικά θα σωριαστούν στην άκρη, άχρηστα και περιφρονημένα. Μην αργείτε. «Λίαν πρωΐ» αρχινάτε το σωτήριο έργο σας. Η Εκκλησία, η οικογένεια, η Πατρίδα, ή ανθρωπότητα ολόκληρη έχουν ανάγκη από Άγιες Μυροφόρες. Αυτός είναι ό δρόμος της τιμής και της δόξας, μέσα στο μηδενιστικό γκρέμισμα και το αβυσσαλέο χάος της ασέβειας και της αμαρτίας, που συντρίβει με τόση αφροσύνη την ηθική και πνευματική υπόσταση και προσωπικότητα του ανθρώπου.

Η καρδιά της γυναίκας, οπλισμένη με την πίστη στο Χριστό και την αγάπη στον άνθρωπο, μπορεί να κάνει τη γη να ευωδιάσει από αρετή και να δημιουργήσει ένα σωστό και ευτυχισμένο κόσμο. Γυναίκες, γίνετε Μυροφόρες της αγάπης του Χριστού. Το στόλισμα των αρετών στην ψυχή της γυναίκας είναι τα ωραιότερα και πολυτιμότερα καλλιστεία. Το τρέξιμο κοντά στο πόνo είναι ο ευγενέστερος τί­τλος. Η ανατροφή των παιδιών σας «ἐν παιδία και νουθεσία Κυρίου» είναι ή γλυκύτερη και ανεκτίμητη θυσία. Ή χριστιανική συμπεριφορά είναι η υψηλότερη κοινω­νικότητα. Ένα στοργικό βλέμμα στον πονεμένο, μια σωστή συμβουλή στον παραστρατημένο είναι θυμίαμα ευλαβικής θυσίας. ΑΜΗΝ

 

 

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

1,535 συνολικά, 1  σήμερα

Κυριακή δ΄ νηστειών (Ιωάννου της Κλίμακος)

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

ioanis_klimakos

Στο σημερινό ιερό Ευαγγέλιο ένας δυστυχισμένος πα­τέρας φέρνει το άρρωστο παιδί του στο Χριστό και με δάκρυα παρακαλεί να τον θεραπεύσει. Με λόγια πού ρα­γίζουν κάθε ανθρώπινη καρδιά περιγράφει το δράμα του. Το παιδί του είχε «πνεῦμα ἄλαλο». ‘Όσες φορές κατα­λαμβανόταν απ’ αυτό έπεφτε κάτω, άφριζε, έτριζε τα δόντια του και ξεραινόταν σαν νεκρός. Ή ζωή του ήταν μαρτυρική. Από τα παιδικά του χρόνια βασανιζόταν από το δαιμόνιο. Μόνη του ελπίδα ήταν ό Χριστός. Γι’ αυτό έφερε το παιδί του και ικέτευε. Κι ο Ιησούς αφού πρώ­τα δοκίμασε την πίστη του με τον παντοκρατορικό του λόγο «ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ», απάλλαξε τον νέο από το τυραννικό δαιμόνιο και τον παρέδωσε στον πατέρα του υγιή.

Έχασα το παιδί μου Πολλοί γονείς σαν τον δυστυχισμένο πατέρα τού ση­μερινού Ευαγγελίου με το δράμα τού παιδιού τους να τους καίει στην καρδιά έρχονται στους ιερείς και πνευμα­τικούς και περιγράφουν τον πόνο τους. Ζητούν τη βοή­θεια και τη δύναμη της Εκκλησίας για τη σωτηρία του παιδιού τους. Με δάκρυα μάς εξομολογούνται το δράμα τους: «έχασα το παιδί μου, έμπλεξε με παλιοπαρέες κι άλλαξε χαρακτήρα και συμπεριφορά. Πριν ήταν καλό, μάς συμπονούσε, ήταν ευγενικό απέναντί μας, είχε φιλό­τιμο. Τώρα έχει γίνει θηρίο. Βλαστημάει, γυρίζει σπίτι τα ξημερώματα. Δεν θέλει να ακούσει για εκκλησία. Όταν ήταν παιδί πριν τα δέκα επτά του ήταν τακτικό στην εξομολόγηση, στην Θεία Κοινωνία. Τώρα τα ειρωνεύεται όλα. Έχει γίνει σωστός αντίχριστος. Δεν έχει όρεξη για δουλειά. Σπαταλά χρήματα πολλά. Έχει απαιτήσεις. Δεν μπορούμε να τον συγκρατήσουμε. Βοηθείστε μας να σώ­σουμε το παιδί μας».

Ποτέ κατά το παρελθόν ή νεολαία δεν είχε περάσει τόσο μεγάλη κρίση. Τα επανα­στατημένα νιάτα ζητούν ένα καινούργιο τρόπο ζωής. Κα­τάλυση τού κατεστημένου, απελευθέρωση από τούς θε­σμούς και τα ταμπού. Με βίαιο τρόπο ζητούν να εγκαθι­δρύσουν ένα νέο τύπο ανθρώπου, πού δεν δέχεται φρα­γμούς, περιορισμούς και απαγορεύσεις. Μια μεγάλη μερί­δα νέων μας αρνείται την παράδοση, τη θρησκεία και ζεί χωρίς στόχους μέσα σ’ ένα περιβάλλον συνεχούς αισθη­σιακής μαστιγώσεως, η οποία φυσικό είναι να θολώνει την κρίση της και να αμβλύνει τη δύναμη αντιστάσεώς της στα ένστικτα και στις κοινωνικές πιέσεις. Μέσα στην άστατη ζωή τα παιδιά δεν βρίσκουν τη χαρά, γρήγορα απογοητεύονται, βυθίζονται για να καταλήξουν στα ναρκωτικά και στην αυτο­κτονία. Και ενώ θα περίμενε κανείς τα σημερινά νιάτα, έχοντας στη διάθεσή τους όλες τις ανέσεις και τις ευκο­λίες που στερήθηκαν οι μεγαλύτεροί τους, να χαίρονται και να απολαμβάνουν τη ζωή, τα βλέπει κανείς να μαραζώνουν, να μελαγχολούν, να γερνούν πριν ασπρίσουν τα μαλλιά τους, να πέφτουν σε κατάθλιψη, με μια λέξη, να είναι πρόσωπα δυστυχισμένα. Φταίνε πολλοί και για πολλά.

Τα παιδιά μας είναι δε­μένα στο άρμα της εποχής που εμείς οι μεγαλύτεροι κι­νούμε και μορφοποιούμε. Οι δικές μας αστοχίες και πα­ραλείψεις, τα δικά μας πάθη και ελαττώματα έχουν τραγι­κές προεκτάσεις στις καθαρές και ασυμβίβαστες ψυχές τους. Η Εκκλησία και ή Πολιτεία δεν έπραξαν όσο έπρεπε το καθήκον τους απέναντι στη νεολαία. Ή Εκκλησία και δέν ενοώ τη διοίκηση της Εκκλησίας αλλά όλους μας, κλήρο και λαό πού αποτελουμε το Μυστικό Σώμα του Χριστού παράλληλα με τις ικετήριες κραυγές της προς τον Κύριο για τη σωτηρία της νεολαίας, έπρε­πε να δραστηριοποιηθεί με σύγχρονες μεθόδους για την πνευματική τροφοδοσία των νέων. Είναι βέβαια τα πε­ρισσότερα παιδιά ατίθασα, έχουν περίεργες ιδέες, θέτουν την Εκκλησία υπό κρίση και δοκιμασία.

Είναι όμως παιδιά του Θεού κι έχουν ανάγκη από στοργή και καθοδήγηση. Η Πολιτεία με το πρόσχημα της δημοκρατικής διακι­νήσεως των ιδεών άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της σε κάθε ιδεολογία άφησε ελεύθερη την πορνογραφία δεν εμποδίζει πια την προβολή αντιθρησκευτικών ταινιών στην τηλεόραση και στους κινηματογράφους ανέχεται την κυκλοφορία ιδεών πού κλονίζουν την πίστη τού λαού στην ‘Εκκλησία με αποτέλεσμα τον αποπροσανατο­λισμό της νεολαίας και την πνευματική της αποβλάκωση. Τί πρέπει να γίνει για να σωθούν τα παιδιά μας; Μια μόνο ελπίδα υπάρχει: Το φως τού Χριστού. Aς οδηγή­σουμε τα παιδιά μας στο Χριστό, όπως έπραξε ό σημερι­νός πατέρας τού Ευαγγελίου. Aς τους μιλήσουμε για το Χριστό κυρίως με το παράδειγμά μας.

Ας τα εμπνεύσου­με με το πνεύμα τού Χριστού. Aς προσευχηθούμε γι’ αυ­τά περισσότερο.. Παράλληλα ας τούς δείξουμε στοργή και ανοχή. Aς μην είμαστε εγωϊστικοί απέναντί τους, ας γίνουμε ταπεινοί και συζητήσιμοι. Τα λόγια μας και οι προσευχές μας δεν θα πάνε χαμένα. Μπορεί τα παιδιά μας να παραστρατήσουν, κάποτε όμως θα θυμηθούν και θα γυρίσουν όπως ό άσωτος υιός της παραβολής. Γονείς πού αγωνιάτε για την τύχη των παιδιών σας. Πριν θρηνήσετε τον πνευματικό τους θάνατο οδηγείστε τα από την παιδική τους ηλικία στην Εκκλησία χωρίς καταναγκασμό, αλλά με πειθώ και προ παντός με τό δι­κό σας παράδειγμα. Θεμελιώστε στην ψυχή τους το Ναό του Θεού και να είστε βέβαιοι ότι καμιά καταιγίδα δεν θα μπορέσει ποτέ να τα γκρεμίσει. ΑΜΗΝ

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

1,173 συνολικά, 0 σήμερα

Συμμετέχοντας στίς Ἀκολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

prosefxi

Διανύουμε τήν ἱερότερη περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας ἔτους. Τήν Μεγάλη Σαρακοστή. Ἕνα χρονικό διάστημα πού θά μᾶς ὁδηγήσει στό Πάσχα. Κι ὡς τότε: Νηστεία, ἐγκράτεια, ἀγώνας καί μπόλικη προσευχή.

Ὡς τήν «ἑορτή τῶν ἑορτῶν», τό Πάσχα, οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες, οἱ ὁμαδικές αὐτές προσευχές πού τελοῦνται στούς Ὀρθόδοξους Ναούς μας – τουλάχιστον ὅπου ὑπάρχει ἐφημέριος – εἶναι ἀρκετές, εἶναι κατανυκτικές, γλυκές, κουραστικές καί ταυτόχρονα …ξεκούραστες.

Κουραστικές γιά τό στόμα ἀπό τά πολλά ψαλλόμενα, κουραστικές γιά τά πόδια ἀπό τήν ὀρθοστασία, ἀλλά ξεκούραστες γιά τή ψυχή καί τό ἀνθρώπινο ταλαιπωρημένο πνεῦμα. Ἡ κάθε ἐνορία, μέ τοῦτο τό Σαρακοστιανό λειτουργικό πρόγραμμα, μεταμορφώνεται σ’ ἕνα μικρό Μοναστήρι! Κι εἶναι ὄμορφη αὐτή ἡ ἐμπειρία.

Ἡ κάθε ἡμέρα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς εἶναι ἕνα εἰκοσιτετράωρο γεμάτο προσευχή! «Ἀπό φυλακῆς πρωίας μέχρι νυκτός». Ἡ ἐκκλησιαστική ἡμέρα ξεκινᾶ πάντα τό ἀπόγευμα. Ἔτσι οἱ καμπάνες, τά στόματα αὐτά τῶν Ναῶν πού προσκαλοῦν ὅσους πιστούς θέλουν στό ἐπίγειο σπίτι τοῦ Θεοῦ Πατέρα, χτυποῦν ρυθμικά κάθε ἀπόγευμα. Κι ὁ Ἱερεύς καί οἱ λιγοστοί πιστοί συμπροσεύχονται μέ τήν Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου. Ἕνα σύνολο ψαλμῶν, κατανυκτικῶν ὕμνων καί εὐχῶν. Οἱ παλαιότεροι τήν ὀνόμαζαν «Κύριε τῶν δυνάμεων», γιατί ἀκούγεται τοῦτος ὁ ὑπέροχος ὕμνος. Ἕνας ὕμνος πού διαδηλώνει πρός κάθε κατεύθυνση πώς ὁ Θεός εἶναι δυνατότερος, ἰσχυρότερος, βοηθός, σκεπαστῆς καί σωτηρία. Ἕνας ὕμνος πού προσκαλεῖ τό Θεό νά ἔλθει κοντά στόν ἄνθρωπο! «Μεθ’ ἠμῶν γενού», ἔλα μαζί μας…

Τό λειτουργικό πρωινό ξεκινᾶ μέ τήν Ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ. Προσευχή πού παλαιότερα γινόταν τά μεσάνυχτα. Καθώς ἁπλώνει ἡ νύκτα τή σκοτεινιά της, ὁ πιστός σκέφτεται τό θάνατο, τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του καί καταφεύγει στόν Πλάστη τοῦ ζητώντας τό θεῖο Τοῦ ἔλεος! Μιλᾶ μέ τό Θεό χωρίς πολλούς ὕμνους, τροπάρια καί ψαλμωδίες. «Ἐλέησον μέ», Τοῦ λέει καί Τόν παρακαλεῖ.

Καί καθώς συμμαζεύει ἡ νύχτα τή ψύχρα καί τή μαυρίλα της, συνεχίζουμε τήν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου. Σάν τίς Μυροφόρες πού μαζί μέ τή Μητέρα τοῦ Ἰησοῦ «ὄρθρου βαθέως» ἔτρεξαν στόν Τάφο τοῦ Κυρίου, τρέχουμε κι ἐμεῖς στό Ναό. Εἶναι μία προσευχή πού μᾶς θυμίζει πολλά μά, κυρίως τόν Ἅγιο πού γιορτάζει τή κάθε μία ἡμέρα καί τούς βασικούς στόχους τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, τή μετάνοια, τή νηστεία, τήν ἐγκράτεια… Λίγο πρίν κλείσει ὁ Ὄρθρος ἀρχίζουν οἱ Ἀκολουθίες τῶν Ὡρῶν.

Ἡ κάθε μία – ἡ Πρώτη, ἡ Τρίτη, ἡ Ἕκτη καί ἡ Ἐνάτη – μας θυμίζει κάποιο σημαντικό γεγονός ἀπό τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Τή Σταύρωση, τό Θάνατο τοῦ Ἰησοῦ, τήν Πεντηκοστή… Καί, Τετάρτες καί Παρασκευές τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἔχουμε τή Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων. Ἑσπερινός καί Λειτουργία μαζί! Ἤθελαν οἱ παλαιότεροι Χριστιανοί νά κοινωνοῦν τακτικότερα: Κυριακή, Τετάρτη, Παρασκευή καί Σάββατο!

Τί νά γράψω γιά τά δειλινά τῶν Παρασκευῶν, μέ τήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου; Ἄλλη νότα, ἄλλο ὕφος, ἄλλα λόγια, ἄλλα ψαλσίματα. Ἐλπιδοφόρα, χαρούμενα. Κυριαρχεῖ Αὐτή πού βασιλεύει στίς καρδιές μας, ἡ Παναγία ἡ Κεχαριτωμένη, ὅπως Τήν ὀνόμασε ὁ Ἀρχάγγελος. Πόσες παιδικές θύμισες δέν κουβαλᾶ ὁ καθένας μας ἀπό τά βράδια ἐκεῖνα τῶν Χαιρετισμῶν! Δυστυχῶς, τά παιδιά μας σήμερα, πνιγμένα στά φροντιστήρια καί στίς ἄλλες ἐξωσχολικές τους ἐνασχολήσεις, αὔριο θά εἶναι στεγνά ἀπό ὅλα δαῦτα…

Ἀκολουθία – κατά τή γνώμη μου –  γλυκύτερη, θεωρῶ πώς εἶναι ὁ Κατανυκτικός Ἑσπερινός της Κυριακῆς, ὁ Ἑσπερινός της συγνώμης. Θαυμάσια τροπάρια! Μᾶς μεταγγίζουν τό θεῖο ἔλεος. Μᾶς ἁρπάζουν τή ψυχή καί μᾶς τή μεταφέρουν στό θρόνο τοῦ Θεοῦ γιά νά Τοῦ ποῦμε δακρυσμένοι: «Κύριε, μή ἀποστρέψεις τό πρόσωπό Σου, ἀπό μένα τό παιδί Σου, γιατί θλίβομαι, ὑποφέρω καί πονῶ παντοιοτρόπως»… «Κύριε, συγχώρεσε μέ, γιατί κι ἐγώ συμφιλιώθηκα μέ τόν ἀδελφό μου».

Τί κρίμα πού ὅλες αὐτές τίς Ἀκολουθίες τῆς «Ἁγίας Σαρακοστῆς», τίς ἀγνοοῦν οἱ Χριστιανοί μας! Σίγουρα εἶναι δύσκολο κάποιος νά τίς παρακολουθήσει ὅλες. Οἱ συνθῆκες εἶναι πολύ διαφορετικές, οἱ ἐργασίες μᾶς ἀποπνικτικές, ὁ χρόνος μᾶς λίγος κι ἡ θέλησή μας μηδαμινή… Ὅμως, ἀξίζει τόν κόπο. Μία ἀπόφαση χρειάζεται, μία προσπάθεια. «Πίστη» καί «πόθος»… Γιά νά καταλάβουμε πώς ἦρθε Σαρακοστή καί πώς, ἔρχεται τό Πάσχα.

Αποστολή Email Αποστολή Email                        Εκτύπωση ανάρτησης Εκτύπωση ανάρτησης

965 συνολικά, 0 σήμερα